Schilderijen Papua New Guinea (PNG)

December 2008 - januari 2009

Ik zie Fara van drie tekenen.
Grote halen met vingerdikke kleurpotloden op bladen Mulberry papier. In de vezels van het papier zitten bloemblaadjes en plantenstengels verstopt. Leidraad voor Fara’s tekenkunsten. Ze volgt de ondergrond echter niet, ze haalt uit, spontaan, zonder belemmeringen, hier wat rode krassen, een paar blauwe lijnen, daar een plukje geel. Terwijl ze me al tekenend aankijkt, schiet ze met haar potlood over de rand van het papier. Schatert. Ze slaat de pagina om en gaat verwoed verder, verklaart een paar strepen: boom, papa. Dan heeft ze er schoon genoeg van, Slaat het boek dicht en plakt een stickertje op m’n bril.

In Papua New Guinea ervaar ik de oerkracht van de Sepik. De rivier, de oerwouden, de maskers, voorouderbeelden, uitbundige boombasttekeningen en briljante figuraties in het geestenhuis haus Tambaran. De monotone slagen op de garamut spleettrommen dragen ver; het de nasale fluiten tijdens de initiatieceremonie van de jonge mannen blijft kleven. In mijn hoofd drenzen geluiden, fantasieën en beelden. Ik kan ze nog niet omzetten in verf. Te vers. Dan zie ik Fara tekenen en proef de zuiverheid van het lijnenspel. Dat is het dus.